تمام محصولات

سیستم‌های کنترل سنتی برای اتوماسیون صنعتی به کارت‌های ورودی/خروجی (IO) اختصاصی متکی هستند. هر ماژول متداول تنها یک نوع سیگنال، مانند ورودی دیجیتال (DI)، خروجی دیجیتال (DO)، ورودی آنالوگ (AI) یا خروجی آنالوگ (AO) را پردازش می‌کند. یک کارت استاندارد ۱۶ کاناله فقط یک نوع کانال مشخص را در همه پورت‌ها می‌پذیرد. این طراحی سخت‌افزاری انعطاف‌ناپذیر اغلب هنگام اجرای پروژه، گلوگاه‌های جدی مهندسی ایجاد می‌کند. مهندسان معمولاً برای افزودن تنها یک حسگر اضافی، ناچارند کارت‌های کاملاً جدیدی نصب کنند. در نتیجه، تغییرات دیرهنگام طراحی، فضای موردنیاز تابلو کنترل را افزایش می‌دهد و هزینه‌های پروژه را بالا می‌برد.

راه‌اندازی سیستم کنترل توزیع‌شده (DCS) هنگام استقرار زیرساخت‌های مدرن اتوماسیون فرایند، نقطه عطفی حیاتی به شمار می‌رود. مهندسان سایت باید مراحل راستی‌آزمایی نظام‌مندی را اجرا کنند تا تجهیزات پیچیده کنترل از وضعیت نصب ثابت به کنترل پویای فرایند منتقل شوند. راه‌اندازی صحیح تضمین می‌کند که کنترلرها، ماژول‌های ورودی/خروجی، سوئیچ‌های شبکه و نرم‌افزار HMI پیش از ورود سیالات واقعی فرایند، کاملاً مطابق با مشخصات طراحی مهندسی عمل کنند.

اتوماسیون کارخانه‌های مدرن برای اتصال سامانه‌های کنترل توزیع‌شده در محیط‌های صنعتیِ پر از نویز، به زیرساخت‌های فیبر نوری پرسرعت متکی است. برخلاف سیم‌کشی مسی، فیبرهای نوری داده‌ها را با پالس‌های نوری منتقل می‌کنند و بنابراین کاملاً در برابر تداخل الکترومغناطیسی (EMI) مصون هستند. مهندسان فنی باید بر تکنیک‌های اتصال کابل نوری و اتصال فیوژن مسلط باشند تا انتقال داده با افت کم در سراسر گره‌های حیاتی کنترل‌گر منطقی برنامه‌پذیر (PLC) و سامانه کنترل توزیع‌شده (DCS) تضمین شود.