تمام محصولات

اتوماسیون کارخانه‌های مدرن برای انتقال داده‌های صنعتی با سرعت بالا، به‌شدت به کابل‌های فیبر نوری متکی است. کابل‌های فیبر نوری به‌جای سیگنال‌های الکتریکی، پالس‌های نوری را منتقل می‌کنند و در نتیجه خطر تداخل الکترومغناطیسی (EMI) را به‌طور کامل از بین می‌برند. هر رشته نوری از یک هسته شیشه‌ای با خلوص بالا تشکیل شده است که لایه‌ای محافظ از روکش آن را احاطه کرده است. تفاوت ضریب شکست میان هسته و روکش، بازتاب کلی داخلی را ممکن می‌سازد. بافرهای رزینی محافظ، اعضای مقاوم‌کننده کولار و روکش‌های بیرونی مستحکم، از هسته‌های شیشه‌ای ظریف در محیط‌های سخت محافظت می‌کنند. ازاین‌رو، مهندسان اتوماسیون برای برقراری ارتباطی قابل‌اعتماد و عاری از نویز در سامانه‌های کنترل صنعتی، شبکه‌های اصلی فیبر نوری را ترجیح می‌دهند.

مبنای طراحی ابزار دقیق و کنترل (I&C) به‌عنوان سند فنی بنیادین برای مهندسی مدرن کارخانه عمل می‌کند. تیم‌های پروژه برای هدایت مدارک مهندسی در مراحل طراحی مهندسی مقدماتی (FEED) و اجرای تفصیلی به این مشخصات اصلی اتکا دارند. یک مبنای طراحی ابزار دقیق و کنترل که به‌خوبی تدوین شده باشد، یکپارچه‌سازی بی‌وقفه میان ابزار دقیق میدانی، سیستم‌های ایمنی و سیستم‌های کنترل اصلی را تضمین می‌کند. افزون بر این، تعیین استانداردهای فنی روشن در مراحل اولیه، ریسک‌های اجرا را کاهش می‌دهد و از مهندسی مجدد پرهزینه هنگام راه‌اندازی کارخانه جلوگیری می‌کند.

سیستم‌های کنترل سنتی برای اتوماسیون صنعتی به کارت‌های ورودی/خروجی (IO) اختصاصی متکی هستند. هر ماژول متداول تنها یک نوع سیگنال، مانند ورودی دیجیتال (DI)، خروجی دیجیتال (DO)، ورودی آنالوگ (AI) یا خروجی آنالوگ (AO) را پردازش می‌کند. یک کارت استاندارد ۱۶ کاناله فقط یک نوع کانال مشخص را در همه پورت‌ها می‌پذیرد. این طراحی سخت‌افزاری انعطاف‌ناپذیر اغلب هنگام اجرای پروژه، گلوگاه‌های جدی مهندسی ایجاد می‌کند. مهندسان معمولاً برای افزودن تنها یک حسگر اضافی، ناچارند کارت‌های کاملاً جدیدی نصب کنند. در نتیجه، تغییرات دیرهنگام طراحی، فضای موردنیاز تابلو کنترل را افزایش می‌دهد و هزینه‌های پروژه را بالا می‌برد.