Güç Elektroniği

Geleneksel endüstriyel otomasyon, büyük ölçüde amaca özel giriş-çıkış (IO) modüllerine dayanır. Standart bir dağıtık kontrol sistemi (DCS) veya programlanabilir mantık denetleyicisi (PLC) kurulumunda tasarım mühendisleri, farklı sinyal türlerine özel kartlar atar. Örneğin, geleneksel 16 kanallı bir dijital giriş (DI) kartı yalnızca dijital sinyalleri işler. Ancak mühendislik projelerinde sinyal sayılarında son dakika değişiklikleriyle sıkça karşılaşılır. Bu nedenle, tasarım aşamasının sonlarında eksik bir analog giriş (AI) kanalı fark edilmesi, mühendisleri tamamen yeni, amaca özel bir AI kartı satın alıp kurmaya zorlar. Sonuç olarak bu katılık donanım maliyetlerini artırır, pano alanını boşa harcar ve devreye alma takvimini geciktirir.

Endüstriyel otomasyonda değişken frekans sürücüleri (VFD'ler), üretim tesislerinde ve malzeme taşıma sistemlerinde motor hızını ve torkunu düzenler. Ancak bazı ağır hizmet uygulamalarında, harici yükler etkin bir komut olmadan motor milini döndürebilir. Örneğin, sabitlenmemiş kaldırma ekipmanlarında yer çekimi yükleri aşağı çeker. Bu nedenle mühendisler, duruş sırasında tam güvenliği sağlamak ve yapısal hasarı ya da personelin yaralanmasını önlemek için mekanik frenleri VFD mantığıyla entegre eder.

Endüstriyel otomasyon mühendisleri, çeşitli proses tesislerinde sıvı seviyesi regülasyonuyla ilgili zorluklarla sık sık karşılaşır. Geleneksel AÇ-KAPAT kontrol mekanizmaları, aktüatörlerin ani geçişleri nedeniyle sistem kararlılığını çoğu zaman bozar. Bu nedenle, oransal kontrol gibi kapalı çevrim mimarilerine geçiş daha yumuşak tepkiler sağlar. Siemens TIA Portal gibi tipik bir PLC ortamında mühendisler, tam PID karmaşıklığına ihtiyaç duymadan proses hatalarını en aza indirmek için kapalı çevrim geri beslemeden yararlanır.